De schreeuwende minderheid

door Kees Schepel

Deze wereld is al enige jaren gevangen in een merkwaardige beweging. Enerzijds lijkt het allemaal bergafwaarts te gaan, collectief op weg naar het Einde. Anderzijds lijkt het gewoon een teruggrijpen op ‘oude’ waarden; oud in de zin van ‘wat de boer niet vreet’ en ‘vroeger was alles misschien niet gewoon beter maar wel vertrouwder en dus minder beangstigend’. Het is in ieder geval volstrekt duidelijk dat het niet de verbeelding is die aan de macht is.

Zo heeft de wereldwijde intensivering van de islamisering ook ons geliefde Indonesië niet onberoerd gelaten. Vooralsnog hebben leger en het grootkapitaal de jihadistische sikkies nog voor een belangrijk deel buiten de deur weten te houden. Maar dat gaat niet zonder een vrij nadrukkelijk toestaan van en zelfs meedenken over fundamentalistische intolerantie. Zo wordt er serieus gedacht over een ban op alcohol, zo wordt homo’s en travestieten het leven steeds openlijker onaangenaam gemaakt. En moet gevreesd worden dat de voorheen ‘zwijgende’ meerderheid niet meer hoeft te zwijgen, en verworden zal tot wat we hier ook hebben: de schreeuwende minderderheid. Men heeft van oppersikkies wereldwijd begrepen dat intolerantie mag, en van overheidswege lijkt men geneigd daaraan toe te geven. Men heeft daardoor vooral ook begrepen dat als je maar met genoeg bent je ook nog van alles voor elkaar krijgt. Ik zeg: leve de democratie en gooi er ook in Indonesië een referendum of wat tegenaan!

Wordt het niet eens tijd… price of tamiflu. Ik bedoel: ja, het wordt tijd dat een aantal zaken opnieuw geijkt wordt. Punt 1: het is NIET oké de universele onderbuik te laten spreken. Geknor in die streken kan duiden op honger, of op een van streek zijnde maag; beide kunnen verholpen worden, maar behoeven niet per microfoon en versterker te worden doorgegeven. Punt 2: iedere dorpsgek die op religieuze gronden, of vergiftigd door andere vreemde ideeën, meent een ander de wet te moeten voorschrijven behoort te worden behandeld als wat hij is: een dorpsgek. Punt 3: wat vooral behoort te gelden in ieder intermenselijk contact is respect voor elkaars lichamelijke en geestelijke integriteit, is ook het besef dat het niet goed en evenmin erg vriendelijk is om bewust een ander te kwetsen. Iedereen mag vinden wat ie vindt, iedereen moet dat ook mogen uiten, maar dat recht kan nooit uit gaan boven ieders recht vrijelijk te mogen bestaan.

De doorgefokte Neanderthaler die roept dat er ergens een piemel in moet, mag vriendelijk verzocht worden zich te melden in een IS opleidingskamp om zich daar op revistische wijze te laten berijden door een horde sikkies. Zo maakt hij iedereen blij. Moedig voorwaarts!

Is dit een zijig om niet te zeggen naar wolligheid neigend epistel? Voor mijn part. Noem het wat u wilt, het zal mij een worst zijn, halal of niet. Kijk, in het nieuws vandaag: de Paus op bezoek bij vluchtelingen op Lesbos! En hij neemt er een stel van mee naar het Vaticaan. Ziedaar: dat is uiteraard vooral een PR-stunt, maar dit is dus ook het hoofd van de grootste criminele bende ter wereld, schuldig aan de massaalste massamoorden in de geschiedenis, en wat doet hij? Hij bezint zich op waar het allemaal om begonnen zou moeten zijn: liefde voor de medemens, ongeacht achtergrond
of wat dan ook. Hij kust de voeten van de vluchteling, hij gaat naar Lesbos (jazeker: LESBOS!), en haalt er een groep Syrische vluchtelingen op. Het is potverdriejandubbeltjes tijd voor een nieuwe eeuw, the dawning of a new era! Laat liefde en mededogen regeren boven angst en intolerantie.

Be the first to comment on "De schreeuwende minderheid"

Leave a comment