SRI LANKA
OP DE THEE
Tekst en foto's: Eildert de Boer
 |
De Chinese keizer Shen Nung ontdekte thee als drank in 27 voor Christus. Een blaadje van de Camelia sinensis (theeplant) viel in zijn potje warm water. De keizer was verrast door de geur en de smaak. Thee is belangrijk voor de economie van Sri Lanka, met India een van de grootste theeproducenten ter wereld. Wie een ritje van de oude koningsstad Kandy naar Nuwara Eliya maakt, komt langs de vele theeplantages. De meeste zijn genationaliseerd, maar dragen nog aristocratisch klinkende Britse namen.
Ze is flink verkouden, onze gids van het Labookellie Tea Centre. Maar wat wil je ook. In dit berglandschap -1500 meter boven zeeniveau- is het vochtiger en koeler dan elders op Sri Lanka. In de oude fabriek waar van theeblaadjes de beste soorten thee worden gemaakt, is het tropisch warm. Wie elke dag in- en uitloopt met bezoekers aan de hand wil wel gaan snotteren.
Labookellie behoort tot de Mackwoods Group, een van de oudste handelsfirma's op Sri Lanka, die zich halverwege de 19e eeuw ook met thee ging bemoeien. Het bedrijf werd in 1841 opgericht door William Mackwood en begon met de handel in rubber.
Toen de Schot James Taylor in 1867 startte met theecultivatie op Ceylon (nu Sri Lanka), was Mackwood er als de kippen bij om productie, im- en export op zich te nemen.
Het theecentrum van Labookellie ligt centraal in het district Nuwara Eliya met vele hectare theeplantages rondom. Op heuveltjes en in kleine valleien liggen de huisje van Tamil families, in dienst van de theeplanters. Het zijn voornamelijk de vrouwen die vakkundig de jongste blaadjes plukken.
Het oogsten levert fascinerende beelden op. De kleurrijke kleding van de pluksters steekt fraai af in de groene zee van struiken. Maar dat zal de vrouwen een zorg zijn. Ze moeten hard werken voor een schamel loon. Toezichthouders -de chefjes- letten scherp op dat er goed wordt geplukt en niemand ongeoorloofd rust neemt. Vaardige handen vergaren de blaadjes die verdwijnen in een witte zak op de rug van de pluksters.
Groot risico
Zachtjes fluisteren ze money, money als ik op de steile en gladde hellingen wat foto's neem. Ze lachen vriendelijk, maar het geven van geld is een te groot risico, althans op deze plantage. Als de chef dat ziet pikt-ie waarschijnlijk zelf het geld in of stuurt de plukster weg.
De zakken worden per truck naar de fabriek gebracht. De fabriek is oud en de materialen zijn eenvoudig, maar degelijk. Dit in schril contrast met het nieuwe bezoekerscentrum annex winkel van Labookellie waar je in een modern interieur de beste soorten thee kunt drinken en kopen.
 |
|
| De blaadjes worden vervolgens in de oude theefabriek verwerkt. In de toeristenwinkel naast de fabriek zijn de diverse soorten te koop. | |
De blaadjes worden in een grote bak uitgespreid om te verleppen door er warme lucht onder te blazen. Na ettelijke uren van verlepping, worden de blaadjes onder een rolmachine uitgeperst, gedroogd en gezeefd, waarna het fermentatieproces kan beginnen. Oxidatie van stoffen zorgen voor smaak en aroma. Na verdere droging, wordt de thee door specialisten gesorteerd op kleur en fijnheid. Ondergefermenteerde thee is bitter, overgefermenteerde thee smaakt zoet.
De beste thee is donker en fijn en krijgt als naam High Grown Broken Orange Pekoe (BOP). Op een veiling brengt een kilo van deze superieure kwaliteit als snel 250 Euro op, een bedrag waar de pluksters alleen maar van dromen.
Mackwoods Labookellie Tea Centre ligt in het prachtige heuvelgebied van het district Nuwara Eliya, tussen Kandy en het stadje Nuwara Eliya. Rondleidingen van 20 minuten zijn er de hele dag door. Kijk op www.mackwoods.lk
