Het Indisch Kaartenhuis Revisited

Ons bereikten de zielenroerselen van Eduard Zelle, Indisch ambtenaar in ruste te Arnhem. De heer Zelle verbaast zich over tal van zaken die zich in de Indische gemeenschap voordoen. Zoals het plotselinge vertrek van het Indisch Herinnerings Centrum uit het Arnhemse. De zakken geld die opeens vrijkomen voor de Indische medemens. En over de wederopstanding van het Indisch Huis, nu Indische Pleisterplek geheten, in Den Haag. De heer Zelle kreeg een deja vu.  


 Ik loop vol warme gevoelens door Park Zijpendaal. De bladeren beginnen te vallen, er is een nieuw kabinet. Ach, hoe heerlijk kan het zijn. De brief van inmiddels ex- staatssecretaris Van Rijn over de Collectieve Erkenning, ofwel het volgende zoethoud doekje voor het bloeden van de Indische en Molukse gemeenschappen hier te lande, of hoe je het ook wilt noemen, doet zijn rondes door de betreffende gemeenschappen. Stof te over, eens wordt men het toch nooit. Alsof bijvoorbeeld het Indisch Platform al niet geestig genoeg is, is er nu zelfs een Indisch Platform 2.0! Lachen, gieren en brullen!

Er komt een Indische (en Molukse, want het Moluks Historisch Museum komt mee!) PLEISTERPLEK! Je doet er een pleister op en het bloeden stopt….NOT! De plek is ook al bekend: een statig pand aan de Sophialaan in Den Haag. Niet zo ver van een vorig iets, hoe heette dat ook weer? Komen we zo nog op…  Niet overigens dat daar gewoon het Indisch Herinneringscentrum in komt. Nee, dat is wat simpel gedacht. Nee, ook moeten daar komen: Het Indisch Platform, het Moluks Historisch Museum, de Stichting Herdenking 15 augustus. Logisch, denkt u. Logischer is dan te denken: dat wordt zoals gebruikelijk wederom niets, ellende, geld de put in, ruzie.

Van Rijn heeft jarenlang met het Indisch Platform aan tafel gezeten in de waan dat daar een vertegenwoordiging zat van de Indische gemeenschap. Tjonge, zou die man weten hoe hij in het ootje genomen is? Het Moluks Historisch Museum: ooit een mooi en zeer informatief museum in Utrecht. Mooie collectie, goede programmering, financieel wanbeleid. Foetsie museum… Nou ja, het museumgebouw dan. Het Instituut leeft voort, zeg maar. De Stichting Herdenking 15 augustus… Moet er zijn, de jaarlijkse herdenking moet geregeld worden. Zou mooi zijn als men het voor elkaar kreeg om de gemiddeld toch ietwat bejaarde deelnemers ook te laten zitten, liefst droog bij regen. En dat ze ook een plasje kunnen doen zonder daarvoor de Scheveningse bosjes in te moeten duiken.

Ik loop dus door Park Zijpendaal. Warme gevoelens, gedachten aan mooiere tijden ook. Opeens zweeft een blaadje zigzaggend door de lucht naar mij toe… Het is een krantenstukje van enige weken terug. Het gaat over weer een andere ex-staatssecretaris, Robin Linschoten. Ha! Dat was me er een, en nog steeds. De bolleboos moet een maand of wat gaan brommen, samen met de andere boeven, want hij heeft de Belastingen belazerd (u en mij dus!), en is dat zelfs blijven doen nadat hij er al eens op aangesproken was. That’s my boy! Die Robin kennen wij nog, weet U. Hij was namelijk de boven alle verdenking verheven autoriteit die moest uitzoeken hoe het ook weer zat met alle ellende, geld de put in, ruzie, rondom het Indisch Huis, destijds gevestigd op de Javastraat in Den Haag, om de hoek bij de toekomstige PLEISTERPLEK. Zijn conclusie na een lang en vooral in het geheim gevoerd onderzoek: Niets aan de handa. Ja, beetje slordig, maar verder keurig. Een verklaring voor verdwenen miljoenen: nee. Een schuldige: nee. Ja, beetje slordig, een paar verkeerde keuzes, verder niet veel. Zijn eindrapportage werd overigens niet openbaar gemaakt, dat werd niet nodig gevonden. Dat er ondertussen met geld gesmeten was zonder dat echt duidelijk was ten goede waarvan, behalve dan de buidel en het welzijn van vriendjes, vriendinnetjes, bedgenoten, familieleden en gewoon flauwekul: geneuzel en gezeur van kwaadwillenden. Dat het voortdurend ging om het zelfde kringetje van altijd op een of ander manier aan het Ministerie van VWS gelieerde Indische vrinden: toeval. Dat er ook voortdurende sprake was van hetzelfde kringetje van handwerk-hobby-theemutsen-quasi-wetenschappelijke Indische dames: seksistisch geïnspireerde kwaadsprekerij.

Ach ja, dat waren mooie tijden. Altijd wat te doen. Uiteindelijk werd besloten het verlies te nemen en maar eens weg te trekken uit Den Haag. In de achtertuin van Bronbeek werd het Indisch Herinnerings Centrum gevestigd. En daar zullen we nu maar niets gevats over gaan zeggen, ook niet over de voorzitter. Het was al moeilijk genoeg dat men te maken had met twee ministeries, VWS en Defensie, en dat is nooit fijn werken. Feit is dat men met dat IHC in de loop der jaren met redelijk beperkte middelen af en toe best iets aardigs heeft weten neer te zetten, zonder zelf echt een locatie te hebben. Op zich is het dat IHC dan ook van harte gegund dat er nu wel een echte plek, een pleisterplek zelfs, komt. Je gunt ze ook wat personele uitbreiding, liefst ook van enige inhoudelijke statuur en niet belast door een besmet verleden.
Maar wij vrezen met grote vreze. Zoals te verwachten en te voorzien was beginnen zich al weer de gebruikelijke namen uit de bekende kringetjes te melden. Er valt wat te halen! Kortom: als we niet uitkijken gaat dit weer helemaal mis.

Als ik de dadelijk aan te treden verantwoordelijk minister of staatssecretaris een tip mag geven: blijf weg van die kringetjes en stel iemand aan die in de eerste plaats op de tent en de centen gaat letten. Niet door bed-bad-brood gelieerd aan de zelf benoemde vertegenwoordigers van Indisch (en Moluks) Nederland. Maar ‘gewoon’ een Hollands rechtlijnige caretaker die ook nog eens in staat is zich open te stellen voor ideeën en suggesties en die zonder aanzien des persoons naar waarde weet te schatten.

Eduard Zelle
Arnhem, oktober 2017


 

  1. Boeroeng zegt:

    De schrijver is ietwat verzuurd. Hij verwacht dat de organisatie die samen in een pand zitten ruzie met elkaar gaan maken en dat er niet iemand van Indische komaf over de centjes moet gaan. Die maken er een puinhoop van, is zijn vreze.
    Is dit Indische zelfhaat ? Mits de schrijver van Indische komaf is .

    • bokeller zegt:

      Ik dacht van niet. Ga ‘ns in Zijpendaal wandelen.

      siBo

  2. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Kritiek van een Indische op Indische zaken te benoemen als Zelfhaat,vind ik wel te vergaan, ligt in het verlengde van de kreet “het Eigen Nest Bevuilen”. Het is wel psychologie van de koude grond.

    Met het zelfde recht kan dan gezegd worden dat kritiek van een Totok of blanke Nederlander op Indische zaken benoemd mag worden als discriminatie.

  3. Boeroeng zegt:

    Ach Peter, die koude grond is jouw arena.
    In dit geval zegt de schrijver dat Indische mensen niet kunnen samenwerken, niet eens een kantoorpand kunnen delen en dat men er toch een financiële puinhoop van maakt.
    Nou, dat is nogal een minachtende visie over Indische mensen.
    Is dat de normale verzuurdheid over de eigen groep of is het een etnische zelfhaat ?
    Waar ligt die grens?

    • Ron Geenen zegt:

      Waar ligt de grens?
      Graag het volgende doornemen en vooral het laatste filmpje met Joop den Uyl afspelen.
      Brevet van onvermogen Indisch Platform onder leiding van Silfraire Delhaye.

      • bokeller zegt:

        Apa ini ?
        Is hij wel een Indo ?
        siBo

        Want van de gemeenschap Silfraire, daar heb je je in je jonge jaren – helaas door omstandigheden – al gedistantieerd. Dat kan ik opmaken uit je denigrerende opmerkingen, gemaakt met een glimlach.
        Bij één van onze besprekingen met VWS en SVB (georganiseerd naar aanleiding van mijn beklag bij Martin van Rijn over de slechte voortgang) wist je zomaar ineens in Leiden te melden;

        ‘let niet op de ruzie onderling bij de Indische mensen, dat doen ze al jaren’.

        Deze opmerkingen zijn ongepast, hooghartig én kleinerend naar de mens die het hardst je steun behoeft zeker in deze periode.
        Letterlijk dan he Silfraire.

        • PLemon zegt:

          Hoewel de Indische gemeenschap sociaal net zo ‘verdeeld’ is als je het bij iedere willekeurige bevolkingsgroep aantreft….arm,rijk, (on)geschoold, politieke kleur etc.
          valt bij de Pasar ‘ s onze saamhorigheid op.

          *** Wim is in 1954 geboren te Djatiroto, Oost Java in 1954. Hij is op driejarige leeftijd naar Nederland gekomen, en herinnert zich nog goed hoe het bezoek aan die eerste Pasar hem diep raakte. ‘Vooral de geuren en kleuren, de gelaatstrekken van de andere bezoekers brachten me terug naar mijn allervroegste jeugd in Indonesië. Het voelde als thuiskomen, zo vertrouwd en herkenbaar.’ Wims vrouw Lia heeft geen Indische, Indonesische of Aziatische roots, maar voelt zich helemaal op haar gemak binnen de Indische, Indonesische en Molukse gemeenschap in Nederland. ‘De saamhorigheid die de Pasar Malam uitstraalt, maakt altijd een diepe indruk op mij. Vaak zie je aan een tafeltje drie generaties zitten: opa en oma, kinderen en kleinkinderen. En iedereen praat met elkaar, helpt elkaar. Laatst werd er zelfs een oude meneer op een ziekbed de Pasar binnen gereden. Zo graag wilde hij erbij zijn.’ Tijdens een Pasar komt men oude bekenden tegen, vrienden en familieleden. Men eet samen van de heerlijke Indische keuken, nieuwtjes worden uitgewisseld en kleinkinderen worden bekend gemaakt met de geuren, kleuren en muziek van het Nederlands-Indisch erfgoed. Jongeren vind je er niet massaal, maar dat is niet zo raar. De Pasar is een familie-uitje, waarbij vanzelfsprekend de oudere generatie Nederlands-Indische mensen centraal staat. http://www.mijngelderland.nl/inhoud/verhalen/pasar-malam

    • Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

      Aangezien ik dit blog herhaaldelijk beticht werd van allerlei ziektes en ik me dientengevolge daarin verdiept heb, kan ik met recht aangesproken worden met “expert van de koude grond”, vandaar heb ik de competentie aan te geven of iets zelfhaat , verzuurdheid of louter gezonde kritiek der reinen Vernunft kan worden genoemd.

      De roerselen van bovenstaande Indisch ambtenaar in ruste is toch een goed doortimmerd en genuanceerd verhaal. Hij vertelt in geuren en kleuren de opkomst en teloorgang van Het Indisch Huis, de (Rechts)voorganger van het Indisch HerinneringsCentrum? Dat de Haagse kringen de directeur van het Tehuis niet in de hand hadden , integendeel de vrije en met ruim subsidiegeld, bedeelde hand gaven is toch evident?. Stanley deelde gul uit, maar dat doet iedereen met andermans geld (dat is niet des Indisch Eigen). Dat is toch schering en inslag in Nederland? kijk b.v.b. naar woningbouwcorperaties of begrafenisondernemingen.

      Ik was vergeten dat ene Robin Linschoten , de omhoog gevallen ster van een politieke partij , de Indische kwestie zou onderzoeken. Het opgewaaide stof wordt in die kringen heel netjes onder de mat geveegd of in de doofpot gedaan.
      Dat geeft bovenstaande ambtenaar in ruste netjes aan en daar is toch niks fout aan? Om deze ambtenaar dan etnische zelfhaat toe te schrijven is te veel van het goede.

      Het is toch onze Stanley cum suis die de Indische gemeenschap te kakken heeft gezet? Dan krijgen degenen toch gelijk die minachtend zeggen dat die Indischen er niets van bakken en gemeenschapsgeld over de balk smijten
      Ik zal mij niet verbazen dat onze Stanley met een vergulde Euro-handdruk op wachtgeld is gezet. Die man werd toch ook maar door anderen uit het circuit op het paard en daarna over het paard getild? Zijn inzet en praalhanserij dient toch ruim beloond te worden, Ons-kent-Ons toch?

      Het Herinneringscentrum is weer teruggekeerd bij haar roots. Het drama kan weer van voren af aan beginnen. L’histoire se repète zou Victor Hugo hebben gezegd.

       

  4. Bert zegt:

    Als niet belanghebbende en pas laat in Indie geboren (1949) begreep ik 40 jaar geleden ook weinig van die Indische kwestie ,pas op dit blog Indisch4ever drong de ernst en tragedie hierachter tot mij door,er zijn duizenden en duizenden militairen (KNIL) en Indische ambtenaren reeds gestorven zonder genoegdoening en met bitterheid in hun hart.Het is zoals mw Lizy het verwoordt “” Het is niet eerlijk”” Juridisch heeft Nederland het geheel goed dichtgespijkerd ,dat deden ze zonder gevoel voor menselijkheid ,hoe kun je verlangen dat die militairen en ambtenaren hun achterstallig salaris bij de republiek Indonesia moesten ophalen ? Totaal van de gekke ! Ja Ned-Indie voerde een eigen huishouding ,dus heeft de Nederlandse staat niks nada nol met die achterstallige betalingen te maken ! Dus Indonesia moet het onderdrukkingsleger Knil ( in hun ogen ) wat tegen de republiek heeft gevochten ,die 3,5 jaar in het Jappenkamp gaan vergoeden.je moet wel erg veel bier ,sake en arak hebben gedronken en dat door elkaar wil je die onzin geloven.Wat die mr Zelle betreft hij woont waarschijnlijk in een mooie buurt van Arnhem en heeft de boel goed voor mekaar maar moet je daarom zo minachtend praten over Indische mensen? Die Ton de Mey is niet eens een Indo maar hij zet zich met hart en zaligheid in voor die Indische kwestie ! petje af voor Ton ! Dat petje wil ik ook wel graag afdoen voor mr Zelle ,als hij zich maar wat positiever uitlaat over Indische mensen.

    • bokeller zegt:

      Nah so moeielijk dese
      se zeggenja na regen kendor kendorran tog weg .

      siBo

 

 

 

Be the first to comment on "Het Indisch Kaartenhuis Revisited"

Leave a comment